De geestelijke gezondheidscrisis in het onderwijs is goed gedocumenteerd. Burn-out, angstgevoelens en depressies zijn een plaag voor het beroep, waardoor veel leraren moeten vertrekken. Maar voor sommigen is lesgeven niet alleen maar een baan; het is een kwestie van overleven. Eén docent vertelt hoe een carrièreswitch van retailmanagement naar het klaslokaal letterlijk hun leven heeft gered.
Van retail naar reflectie
In 2017 werkte deze docent in retailmanagement, een carrière die twintig jaar besloeg. Ondanks ogenschijnlijke stabiliteit – een vrouw, een gezin en een competente professionele status – ontstond er een diepgewortelde leegte. Dit ging niet over het haten van de baan; het ging over het gevoel volkomen doelloos te zijn. De vraag was niet alleen “Wat doe ik met mijn leven?”, maar “Zou iemand het überhaupt merken als ik zou verdwijnen?”.
Deze wanhoop culmineerde in een bijna tragisch moment: de impuls om van een viaduct af te rijden. De ervaring bracht hen ertoe hulp te zoeken. Een ziekenhuisverblijf, therapie en medicatie brachten twee cruciale inzichten aan het licht. Ten eerste hadden hun hersenen chemische ondersteuning nodig. Ten tweede hadden ze een carrière nodig die echte betekenis bood. Vrienden en familie stelden voor om les te geven, en het idee vond weerklank in een verrassende helderheid: een verlangen om de wereld positief te beïnvloeden.
De onverwachte pasvorm
De achtergrond van de onderwijzer was onconventioneel. Vroege dromen over worstelen of rocksterrendom hadden plaatsgemaakt voor pragmatisch werk in de detailhandel. Maar gedurende hun hele carrière ontstond er een patroon. Ze blonken uit in het opleiden van werknemers en vonden veel meer voldoening in het begeleiden van het succes van anderen dan in de verkoopcijfers. Het bleek dat lesgeven niet zo heel anders was.
Ze herkenden ook een persoonlijke band. Ze waren een levenslange ‘goofball’ met een nerdy passie voor leren en voelden zich bij uitstek geschikt om contact te maken met studenten. Het kernprobleem ging niet alleen over vaardigheden, maar over het vinden van een manier om je waardevol te voelen. Kan onderwijs de leegte opvullen? Was het acceptabel om persoonlijke waarde te baseren op professionele impact?
Een nieuw doel
Nadat hij zich had ingeschreven bij een online universiteit en een vervangende les had gevolgd, kreeg de onderwijzer een fulltime rol als docent in de vierde klas. Het eerste jaar was brutaal en toch transformerend. Ondanks uitputting en twijfel aan zichzelf voelden ze iets nieuws: doel.
De onderwijzer besefte dat lesgeven niet alleen om onderwijs ging; het ging om prestatie en verbinding. De jarenlange wens om artiest te worden had hen onbewust voorbereid op het dagelijkse podium van het klaslokaal. De high van het geven van een geweldige les voelde zo krachtig als een rockshow. Het vermogen om een positief verschil te maken, om ouders te zien ontspannen terwijl hun kinderen floreerden, versterkte de overtuiging dat dit was waar ze thuishoorden.
Buiten het leerplan
De impact van de docent reikte verder dan alleen academici. Eén ouder, overweldigd door de worsteling van een kind met wiskunde, vond verlichting bij het gezamenlijk oplossen van problemen. Tegen het einde van het jaar verbeterde het kind niet alleen op academisch vlak, maar ontwikkelde het ook veerkracht en een groeimindset. Dit concrete bewijs – het vermogen om levens tastbaar te verbeteren – bevestigde de overtuiging van de onderwijzer.
Tegenwoordig geven ze geschiedenis- en maatschappijstudies aan middelbare scholieren en benaderen ze elke dag met dankbaarheid. De macht om jonge levens te beïnvloeden wordt niet lichtvaardig opgevat. Door ervoor te kiezen les te geven, hebben ze niet alleen hun eigen leven gered; ze hebben een manier gevonden om een verschil te maken en misschien de volgende generatie te inspireren hetzelfde te doen.
Lesgeven is niet alleen een beroep; het is een levenslijn. Voor sommigen is het het verschil tussen wanhoop en doel, tussen anonimiteit en impact. Door te kiezen voor onderwijs kan iemand niet alleen zijn eigen leven redden, maar ook bijdragen aan een betere toekomst.
