Decennia lang heeft de St. Labre Indian School in Montana stilletjes opnieuw gedefinieerd wat het betekent om een onderwijsinstelling te zijn. Meer dan alleen een plek voor academici, dient St. Labre als een hoeksteen voor cultureel behoud, gemeenschapsgenezing en uitgebreide ondersteuning voor inheemse jongeren en gezinnen. Deze aanpak, geleid door uitvoerend directeur Curtis Yarlott, is een krachtig voorbeeld van hoe scholen katalysatoren kunnen worden voor blijvende verandering.
De historische context van St. Labre
St. Labre, opgericht in 1884, is al bijna 140 jaar onafgebroken actief. Tegenwoordig bedient het ongeveer 550 studenten van de noordelijke Cheyenne- en Crow-stammen via een systeem van basisscholen en een kleuterschool voor onderdompeling in de Crow-taal. De rol ervan reikt echter veel verder dan het traditionele onderwijs. De geschiedenis van de school is geworteld in een complexe relatie tussen de katholieke kerk en inheemse gemeenschappen – een relatie die vaak wordt gekenmerkt door gedwongen assimilatie.
Yarlott erkent dit verleden terwijl hij een koers uitstippelt naar verzoening en empowerment. Hij legt uit dat de huidige aanpak van St. Labre opzettelijk inheemse tradities integreert met katholieke spiritualiteit. Tijdens de katholieke mis nemen studenten bijvoorbeeld deel aan traditionele vlekkenceremonies naast katholieke rituelen. Deze integratie demonstreert een bewuste poging om de inheemse spiritualiteit te eren en tegelijkertijd de religieuze identiteit van de school te behouden.
Buiten het klaslokaal: holistische gemeenschapsondersteuning
Wat St. Labre onderscheidt is het uitgebreide bereik dat verder reikt dan de kernonderwijsdiensten. Yarlott beschrijft hoe de school essentiële sociale diensten levert, waaronder voedselbanken, kledingdistributie en financiële hulp voor basisbehoeften zoals brandhout, propaan en begrafeniskosten. De school heeft ook een postsecundair mentorprogramma, dat persoonlijke ondersteuning biedt aan afgestudeerden die naar hoger onderwijs of handelsscholen gaan.
“We willen de zaken verbeteren in de Crow en Northern Cheyenne Indianenreservaten”, legt Yarlott uit. “Om dat te kunnen doen, moet de visie breder zijn dan alleen onderwijs.”
Deze holistische benadering pakt systemische ongelijkheid aan en zorgt ervoor dat leerlingen over de middelen beschikken die nodig zijn om niet alleen op school maar ook in hun gemeenschap te gedijen. De school erkent dat het succes van studenten verweven is met het welzijn van hun families en stammen.
Evenwicht tussen traditie en moderniteit
Het succes van St. Labre ligt in zijn vermogen om de culturele revitalisering te doorstaan en tegelijkertijd de moderne onderwijsnormen hoog te houden. Yarlott benadrukt dat de school voldoet aan de accreditatievereisten en tegelijkertijd prioriteit geeft aan het behoud van de inheemse taal en culturele praktijken. Hij haalt voorbeelden aan van studenten die, geïnspireerd door de steun van de school, hoger onderwijs zijn gaan volgen aan instellingen als Stanford en Dartmouth, waardoor nieuwe precedenten voor hun gemeenschap zijn geschapen.
De inzet van de school voor taalrevitalisering blijkt uit de partnerschappen met het Crow Language Consortium, het Northern Cheyenne Language Consortium en de Language Conservancy. Deze inspanningen zorgen ervoor dat inheemse talen niet alleen behouden blijven, maar ook actief worden geïntegreerd in het curriculum en het gemeenschapsleven.
Een model voor empowerment
De aanpak van St. Labre wordt vaak aangehaald als voorbeeld van wat mogelijk is in het inheemse onderwijs. Jason Cummins, assistent-professor aan de Montana State University, beschrijft de school als een ‘anomalie’ omdat deze zich niet gemakkelijk laat categoriseren. Het succes van St. Labre ligt in zijn vermogen om complexiteit te omarmen, tradities te eren en zich aan te passen aan de veranderende behoeften van de gemeenschappen die het bedient.
Uiteindelijk laat het verhaal van St. Labre zien dat scholen veel meer kunnen zijn dan alleen academische instellingen. Ze kunnen centra van genezing, empowerment en culturele revitalisering zijn, en dienen als cruciale levensaders voor inheemse gemeenschappen die op hun eigen voorwaarden willen gedijen.
