Voor de kust van centraal Californië is een golvende albatros waargenomen, een soort die doorgaans alleen op de Galapagos-eilanden voorkomt, wat een uitzonderlijk zeldzame gebeurtenis markeert voor Noord-Amerikaanse ornithologen. De waarneming, bevestigd door onderzoekers aan boord van een schip op 37 kilometer van Point Piedras Blancas, is pas de tweede gedocumenteerde verschijning van deze vogel zo ver naar het noorden.
Het mysterie van een rondzwervende soort
De albatros, herkenbaar aan zijn enorme spanwijdte van 2,5 meter en opvallende gele snavel, broedt uitsluitend op de Galapagos, ongeveer 5.000 kilometer ten zuiden. De vraag is nu waarom deze specifieke vogel zich zo ver buiten zijn bekende verspreidingsgebied waagde. Zee-ornitholoog Tammy Russell, die getuige was van de waarneming, beschreef hem als een ‘zwervende’ vogel – een die veel verder heeft gereisd dan zijn gebruikelijke migratiepatronen.
Russell merkt op dat dezelfde persoon in oktober werd waargenomen voor de kust van Noord-Californië, wat erop wijst dat hij geen haast heeft om naar het zuiden terug te keren. Het vaststellen van de oorzaak van deze afwijking is lastig. Het kan het gevolg zijn van het feit dat je door een storm naar het noorden bent geblazen, of gewoon van een ongewoon avontuurlijk individu. Omdat de vogel vorig seizoen waarschijnlijk niet heeft voortgeplant, is hij mogelijk op een uitgebreide verkenningsreis voordat hij terugkeert naar de Galapagos voor de volgende broedcyclus.
Zorgen over natuurbehoud en klimaattrends
De zwaaialbatros wordt door de Internationale Unie voor het behoud van de natuur vermeld als ernstig bedreigd. Zijn leefgebied is beperkt tot de tropen, met name lavavelden op de Galapagos. De soort kan tot 45 jaar oud worden en voedt zich met vis, inktvis en schaaldieren.
Deze waarneming roept bredere zorgen op over de veranderende verspreidingspatronen van wilde dieren. Russell wijst op eerdere waarnemingen van booby-soorten die steeds vaker voorkomen buiten Californië als gevolg van de opwarmende oceaantemperaturen en hittegolven op zee. Als het aantal albatroswaarnemingen toeneemt, zou dit erop kunnen wijzen dat veranderingen in het milieu deze vogels naar het noorden drijven, wat aanzienlijke gevolgen kan hebben voor hun overleving op de lange termijn.
“Als dit een teken is dat deze soort naar het noorden trekt, hebben we nu enkele basisgegevens toen we er voor het eerst een ontdekten,” zei Russell. Dit zou een cruciale eerste stap kunnen zijn in het begrijpen van de gevolgen van klimaatverandering voor trekkende soorten.
De verschijning van deze eenzame albatros is een unieke gebeurtenis, maar kan ook een voorbode zijn van grotere ecologische verschuivingen in de Stille Oceaan. Voortdurende monitoring zal essentieel zijn om te bepalen of dit een op zichzelf staand geval is of een teken van een bredere trend.
