Het verhaal van T.M. Landry College Prep in Breaux Bridge, Louisiana, is een duidelijk voorbeeld van hoe ambitie kan worden omgezet in uitbuiting. Mike en Tracey Landry hebben jarenlang een reputatie opgebouwd door kansarme studenten om te vormen tot Ivy League, geeft ze toe. Het verhaal was onweerstaanbaar: over het hoofd geziene kinderen met een verarmde achtergrond die systemische barrières overwonnen om het onmogelijke te bereiken. Maar achter de zorgvuldig samengestelde posts op sociale media en betraande acceptatievideo’s ging een veel donkerdere realiteit schuil.
De Landrys coachten niet alleen studenten; zij vervaardigden succes, vaak ten koste van hun welzijn en toekomstperspectieven. Hun methode was gebaseerd op het overdrijven van de ontberingen bij universiteitsaanvragen, waarbij studenten werden gedwongen zichzelf als slachtoffers af te schilderen om zo een beroep te doen op toelatingscommissies van de elite. Toen deze studenten op Yale, Harvard of Stanford arriveerden, merkten velen dat ze jammerlijk onvoorbereid waren, omdat ze waren voorbereid op gestandaardiseerde tests in plaats van dat ze echte academische vaardigheden hadden geleerd. Het resultaat was een cyclus van strijd, desillusie en een blijvend wantrouwen jegens de instellingen die hen een beter leven hadden beloofd.
Dit patroon was niet toevallig. De Landrys onderdrukten actief de betrokkenheid van ouders, eisten een onvoorwaardelijk vertrouwen in hun systeem, terwijl ze verhalen manipuleerden om nieuwe studenten en donaties aan te trekken. Hun succes hing af van het verkopen van de illusie van opwaartse mobiliteit, en het kapitaliseren van maatschappelijke vooroordelen die zwart trauma fetisjiseerden als een teken van veerkracht. Zoals onderzoeksjournalisten Erica L. Green en Katie Benner in hun boek ‘Miracle Children’ onthullen, reikte deze uitbuiting verder dan alleen academici. Studenten werden onderworpen aan zware straffen en emotionele mishandeling, terwijl de Landrys hun wandaden ontkenden en de politie tussenbeide kwam.
De zaak van T.M. Landry benadrukt een verontrustende trend in het onderwijs: het gebrek aan toezicht op particuliere academies en microscholen, vooral in staten met historisch lage alfabetiseringspercentages zoals Louisiana. Terwijl ouders streden om kwaliteitsonderwijs, opereerden de Landrys straffeloos, waarbij ze een transactionele droom uitdroegen waarin prestige voorrang kreeg boven echte ontwikkeling. Het feit dat dit zo lang heeft geduurd, spreekt van de onuitgesproken regels van het onderwijssysteem: de eerbied die wordt gegeven aan particuliere instellingen, de druk om de testscores tegen elke prijs te verbeteren, en de bereidheid van elite hogescholen om ethische compromissen over het hoofd te zien bij het nastreven van diversiteitsoptiek.
De meest vernietigende onthulling is dat de Landrys het systeem door en door begrepen. Ze maakten misbruik van de onuitgesproken verwachting dat gemarginaliseerde studenten dankbaar zouden moeten zijn voor elke kans, zelfs als dit betekende dat ze hun waardigheid en toekomstig succes moesten opofferen. Hun pitch was simpel: de Ivy League geeft niet om jouw cijfers, alleen om jouw verhaal. De tragedie is dat veel studenten deze boodschap hebben geïnternaliseerd en nog lang nadat ze Landry Prep hadden verlaten de last van verzonnen verhalen met zich meedragen.
Uiteindelijk volgt het verhaal van T.M. Landry is een waarschuwend verhaal. Het legt de donkere onderbuik van de onderwijssector bloot, waar winst en prestige vaak belangrijker zijn dan ethische overwegingen. De studenten die de manipulatie van de Landrys hebben overleefd, verdienen het om hun verhalen terug te winnen, maar de grotere les blijft: echte kansen vereisen meer dan alleen een kaartje voor een eliteschool. Het vereist verantwoordelijkheid, transparantie en toewijding aan het koesteren van echte groei, en niet aan gefabriceerde verhalen.
