Decennia lang heeft het kenmerkende geluid van het gehinnik van een paard wetenschappers in verwarring gebracht. Uit een nieuwe studie blijkt nu dat paarden deze unieke roep produceren door twee verschillende vocale mechanismen te combineren: gelijktijdig zingen en fluiten. De bevindingen, gepubliceerd in Current Biology, leggen uit hoe paarden tegelijkertijd laagfrequente gerommel en hoge fluittonen genereren in hun strottenhoofd of strottenhoofd.
Hoe paarden hinniken produceren
Onderzoekers ontdekten dat paarden hinniken creëren door hun stembanden te laten trillen (waardoor een laagfrequent geluid van rond de 200 hertz ontstaat) terwijl ze ook in het strottenhoofd fluiten (waardoor een hoogfrequent geluid van meer dan 1000 hertz ontstaat). Dit is ongebruikelijk: grotere dieren produceren doorgaans lagere frequenties, terwijl kleinere dieren fluiten. Paarden lijken echter op unieke wijze in staat te zijn om beide tegelijk te doen.
“We weten nu eindelijk hoe de twee fundamentele frequenties waaruit een gehinnik bestaat, door paarden worden geproduceerd”, legt Élodie Briefer uit, co-auteur van het onderzoek van de Universiteit van Kopenhagen.
Waarom dit belangrijk is
Door de mogelijkheid om twee frequenties tegelijkertijd te produceren, kunnen paarden meerdere berichten binnen één enkele oproep verzenden. Dit zou kunnen verklaren waarom gehinnik complexe emotionele signalen overbrengt: de verschillende frequenties kunnen urgentie, locatie of zelfs individuele identiteit vertegenwoordigen. Het onderzoek ondersteunt het idee dat de vocalisaties van paarden geavanceerder zijn dan eerder werd aangenomen.
Sue McDonnell, een expert op het gebied van paardengedrag aan de Universiteit van Pennsylvania (die niet betrokken was bij het onderzoek), noemt de bevindingen een ‘mijlpaaldocument’ dat verder onderzoek naar paardencommunicatie zal inspireren.
In wezen maken paarden niet alleen maar lawaai; ze spreken in een complexe, gelaagde taal die we nog maar net beginnen te begrijpen.
Deze ontdekking onderstreept het belang van voortgezet onderzoek naar de vocalisaties van dieren, omdat het laat zien dat zelfs ogenschijnlijk eenvoudige geluiden verrassend rijke informatie kunnen bevatten.
