Cukrzyca typu 1 jest przewlekłą chorobą autoimmunologiczną, w której upośledzona jest zdolność organizmu do regulowania poziomu cukru we krwi. Ale co dokładnie dzieje się w organizmie, kiedy tak się dzieje?
Normalny proces energetyczny
Zwykle organizm skutecznie przekształca żywność w energię. Kiedy jesz, węglowodany rozkładają się na glukozę, która przedostaje się do krwioobiegu. Wątroba magazynuje nadmiar glukozy w postaci glikogenu do późniejszego wykorzystania. Kiedy organizm potrzebuje energii, wątroba przekształca glikogen z powrotem w glukozę, wysyłając ją do komórek.
Insulina jest kluczowym regulatorem tego procesu. Wytwarzany przez trzustkę hormon ten pełni rolę strażnika, sygnalizując komórkom, aby pobrały glukozę z krwi. Bez insuliny glukoza nie może skutecznie przedostać się do komórek, powodując jej gromadzenie się w krwiobiegu.
Co jest nie tak z cukrzycą typu 1
W cukrzycy typu 1 układ odpornościowy organizmu omyłkowo atakuje i niszczy komórki produkujące insulinę (komórki beta) w trzustce. Oznacza to, że trzustka stopniowo lub całkowicie przestaje wytwarzać insulinę. W rezultacie glukoza gromadzi się we krwi, zamiast odżywiać komórki.
Dokładna przyczyna tej reakcji autoimmunologicznej pozostaje nieznana. Konsekwencje są jednak jasne: utrzymujący się wysoki poziom cukru we krwi (hiperglikemia). Z biegiem czasu może to prowadzić do zmęczenia, osłabienia i poważnych długotrwałych powikłań, jeśli nie jest leczone.
Leczenie i perspektywy na przyszłość
Od dziesięcioleci technologia medyczna dostarcza narzędzi do leczenia cukrzycy typu 1. Należą do nich glukometry do monitorowania poziomu cukru we krwi i pompy insulinowe do dostarczania kontrolowanych dawek hormonu. Chociaż postępy te znacznie poprawiły jakość życia, nie są lekarstwem.
Naukowcy nadal poszukują ostatecznego lekarstwa – takiego, które albo przywróci produkcję insuliny, albo całkowicie wyeliminuje atak autoimmunologiczny. Do tego czasu głównym celem pozostaje skuteczne zarządzanie.
Cukrzyca typu 1 to złożone połączenie dysfunkcji układu odpornościowego i niewydolności metabolicznej. Zrozumienie tego procesu ma kluczowe znaczenie zarówno dla osób żyjących z tą chorobą, jak i dla naukowców pracujących nad długoterminowym rozwiązaniem.
