W sierpniu 2023 roku badacze badający głębiny Zatoki Alaskiej natknęli się na obiekt, który bardziej przypominał rekwizyt z filmu science-fiction niż żywy organizm. Błyszcząca złota kula o średnicy około czterech cali została uchwycona na wideo przez zdalnie sterowane łodzie podwodne znajdujące się dwie mile pod powierzchnią oceanu.
Chociaż początkowe teorie sięgały od nieznanych skorupek jaj po zupełnie nowe formy życia, wspólny wysiłek Narodowej Administracji Oceanicznej i Atmosferycznej (NOAA) oraz Smithsonian Institution w końcu ujawnił jego prawdziwą naturę.
Od tajemnicy science fiction po rzeczywistość biologiczną
Odkrycia dokonano podczas wyprawy statku badawczego NOAA „Okeanos Explorer”. Podczas eksploracji góry podwodnej załoga zauważyła obiekt w kształcie kopuły przymocowany do skały. Jego niezwykły wygląd, przypominający „żółty kapelusz”, od razu wzbudził ciekawość. Ponieważ obiekt wyglądał na biologiczny, ale nie miał rozpoznawalnych cech, zebrano go i wysłano do Narodowego Muzeum Historii Naturalnej Instytutu Smithsonian w celu dokładnego zbadania.
Aby rozwiązać tę zagadkę, naukowcy przyjęli podejście interdyscyplinarne, łącząc:
– Analiza morfologiczna (badanie budowy fizycznej);
– Sekwencjonowanie genetyczne (analiza DNA);
– Bioinformatyka (przetwarzanie złożonych danych biologicznych).
Ujawnione: ukryty cykl życia
Dochodzenie wykazało, że „kula” nie była odrębną istotą na nowym etapie rozwoju, ale była pozostałością ukwiała głębinowego.
Korzystając z sekwencjonowania całego genomu, naukowcy ustalili, że obiekt miał niemal identyczne DNA mitochondrialne ze znanym gatunkiem: Relicanthus daphneae . Ten gatunek ukwiału odkryto po raz pierwszy w latach 70. XX wieku, ale oficjalnie sklasyfikowano go dopiero w 2006 roku.
Dlaczego wyglądał tak dziwnie?
Niezwykły kształt kuli wynika ze sposobu, w jaki organizm przyczepia się do dna morskiego.
– Relicanthus daphneae wydziela lepką substancję, która przykleja się do skał.
– Z biegiem czasu ukwiał gromadzi „warstwę po warstwie” tę włóknistą substancję.
– „Złota kula” to zasadniczo nagromadzona masa wydzielin i struktur biologicznych, których ukwiał używa do przyklejenia się na swoim miejscu.
Chociaż kula wydawała się być pojedynczym i nieorganicznym obiektem, w rzeczywistości był to strukturalny „odcisk” żywej istoty, która zazwyczaj ma różowawe lub bladofioletowe macki o długości do siedmiu stóp.
Dlaczego eksploracja głębin morskich jest ważna
Odkrycie to podkreśla ogólny trend w biologii morza: rozbieżność między tym, co widzimy, a tym, co faktycznie rozumiemy. Głębokie oceany pozostają jedną z najmniej zbadanych granic na Ziemi, a wiele gatunków pozostaje „ukrytych na widoku”, ponieważ ich forma fizyczna nie odpowiada naszym oczekiwaniom.
„Podczas eksploracji głębin oceanicznych tak często napotykamy te fascynujące tajemnice… Dzięki nowoczesnym technikom, takim jak sekwencjonowanie DNA, jesteśmy w stanie odkrywać coraz więcej tych tajemnic”.
— William Mowitt, pełniący obowiązki dyrektora NOAA ds. badań oceanicznych
Możliwość sekwencjonowania DNA nieznanych próbek zmienia eksplorację głębin morskich. Naukowcy uważają, że tysiące niezidentyfikowanych okazów znajdujących się w zbiorach muzealnych mogą doprowadzić do podobnych odkryć, jeśli zostaną poddane tej samej analizie genetycznej.
Wniosek
Ostatecznie zidentyfikowano „złotą kulę” jako nagromadzony materiał do kotwiczenia ukwiała Relicanthus daphneae. Ten przypadek pokazuje, jak współczesna technologia genetyczna przekształca tajemnicze anomalie głębinowe w ważne fragmenty wiedzy biologicznej.
