Niektóre dane edukacyjne pozostawione w formie cyfrowej mogą być niebezpieczne. Nie chodzi tylko o ryzyko. Jest to zasadniczo błędne.
Pisze o tym Charles Fadel z Center for Curriculum Redesign, nazywając tę koncepcję „ bezpieczeństwem poznawczym ”. Chodzi o to, aby narysować wyraźną linię.
Szkoły monitorują oceny, frekwencję i wyniki testów. To stary model: łatwy do zrozumienia i całkiem bezpieczny przy odpowiedniej ochronie.
Nowe technologie działają inaczej.
Inteligentne systemy nauczania dostosowują się do dzieci z dużą szybkością. Rejestrują, jak długo uczeń pozostaje nad zadaniem, odnotowują porzucone zadania, powtarzające się błędy i zmniejszające się z biegiem czasu zaangażowanie. To wszystko są bardzo subtelne niuanse.
Na podstawie tych danych systemy wyciągają wnioski. Duże dania na wynos.
Oceniają złożoność poznawczą, stan emocjonalny, cechy osobowości, ryzyko lęku, poziom motywacji i pewność siebie. To nie są stopnie. To są wnioski psychologiczne. I tu zaczynają się problemy.
Niebezpieczeństwo leży nie tylko w hackowaniu. Zdarzają się wycieki danych. To zła wiadomość, ale głębszy problem jest znacznie poważniejszy.
A co jeśli dane są bezpieczne?
Co się stanie, jeśli osoba atakująca lub po prostu mający dobre intencje, ale wadliwy system użyje legalnego profilu, aby kierować rozwojem dziecka? Bezpieczna baza danych to wciąż rekord. A stabilna dokumentacja psychologiczna dziewięcioletniego dziecka to pułapka.
Dzieci nie są obiektami statycznymi.
Są płynne, zmieniają się. Etykieta przyklejona do dziewięcioletniego dziecka zostaje na długo. „Niskie zaangażowanie”. „Słabe funkcje wykonawcze”. Na początku jest to tylko wynik działania systemu. Staje się to wówczas oczekiwaniem nauczyciela, troską rodziców i częścią tożsamości dziecka.
Etykiety trzymają się mocniej niż klej.
Dlatego pytanie ulega zmianie. Teraz nie jest to pytanie „Jak zablokować tę bazę danych?”
Pytanie brzmi: „Czy te dane w ogóle powinny istnieć w formie cyfrowej?”
Potrzebujemy separacji. Wyraźna granica pomiędzy analogiem a cyfrą.
Dane treningowe można przechowywać w chmurze. Postęp, tempo, krótkotrwałe zaangażowanie wymagane na jutrzejszą lekcję. Zachowaj zwięzłość i zwięzłość.
Dane sesji powinny zniknąć, gdy spełnią swój cel. Wesprzyj teraz, zapomnij później.
A co z kategoriami wysokiego ryzyka? Stan emocjonalny, osobowość, profile ryzyka. Nigdy nie należy ich digitalizować. Zostają z nauczycielem. W swoim notatniku. W jego głowie. Tylko w formie analogowej.
Czy jest to stanowisko antytechniczne? Nie. To jest zarządzanie ryzykiem.
Notatka papierowa jest ograniczona ze względu na swój charakter.
Nie można tego łatwo zażądać. Nie mogę sprzedać. Nie można łączyć z danymi zewnętrznymi. Nie do rozszyfrowania po dwudziestu latach. Ona się starzeje. Ona blaknie. Pozostaje powiązany z ludzkim osądem.
Cyfrowe nagrywanie jest wieczne. Jest indeksowany, mobilny i czeka na zastosowania, których nawet nie jesteśmy w stanie sobie jeszcze wyobrazić.
Tabela z pracy Fadela sugeruje granicę oddzielającą akceptowalne wskaźniki uczenia się od wrażliwego profilowania psychologicznego.
Weźmy ułamki. System wie, że dziecko nie opanowało tego tematu. Przydatne informacje do podjęcia działań.
Ten sam system nie powinien wnioskować, że dziecko jest niespokojne, impulsywne lub ma niską wytrwałość.
Pierwsza wspomaga naukę.
Drugi tworzy dokumentację.
Zamienianie tymczasowej chwili w trwałą tożsamość jest szkodliwe.
Systemy muszą przestrzegać trzech zasad:
– Konieczność : zbieraj tylko to, co jest potrzebne.
– Okres przechowywania : przechowuj dane przez krótki czas.
– Granice : blokuj osobistą ingerencję.
W przypadku najbardziej wrażliwych danych szyfrowanie nie wystarczy. Rozwiązaniem jest brak digitalizacji.
Tu nie chodzi o nienawiść do nauczycieli AI. Personalizacja jest przydatna, o ile pozostaje edukacyjna.
Jeśli ma to charakter psychologiczny, kończy się niepowodzeniem.
Dzieci potrzebują dziś wsparcia. Nie jest to profil, który będzie ich prześladował na zawsze.
Niektóre dane mają datę ważności.
Inni nigdy nie powinni przejść na technologię cyfrową.
