De regering-Trump wil particuliere energiebedrijven plutonium geven. Het soort dat ontdaan is van de bommen uit de Koude Oorlog. Deskundigen noemen het een slecht idee. Ze zien er geen geld in, alleen maar gevaar.
Er is een hardwareprobleem. Geen van de operationele reactoren in dit land kan plutonium verbranden. Amerikaanse fabrieken draaien op een uraniumcocktail. Het meeste is U-238, meestal op zichzelf nutteloos. Ongeveer 5 procent is U-235. Het splijtbare deel. De dingen die je kan bewapenen.
Dat mengsel is veilig. Als het in slechte handen valt, is het bouwen van een bom moeilijk. Echt moeilijk.
“De moeilijkste stap is genoeg van het materiaal verkrijgen.”
Scott Roecker werkt op het gebied van nucleaire veiligheid voor het Nuclear Threat Initiative. Hij kent de geschiedenis. De Amerikaanse regering heeft miljarden uitgegeven aan het uit de mondiale aandelen halen van wapenmateriaal. Waarom het terug in privézakken stoppen?
Plutonium is lastig. Het is door mensen gemaakt. Je krijgt het als de U-238 in een reactor wordt gebombardeerd, verandert in U-239, vervalt en zeer radioactief plutonium wordt. Het kan weer met uranium worden gemengd. Genaamd mixed-oxide brandstof. Of MOX.
We hebben MOX-reactoren in de jaren zeventig gedumpt. Ze waren duur. Complex. Een nachtmerrie om te rennen. Andere plaatsen proberen het nog steeds. Japan. Frankrijk. Rusland.
Frankrijk subsidieert het zwaar. Slechts 1 procent van het opgewerkte uranium wordt daadwerkelijk hergebruikt. Japan heeft miljarden uitgegeven. Hun systeem is nog niet eens gestart. Waarschijnlijk zal dat nooit gebeuren.
Het Energiedepartement is het daar niet mee eens. Ted Garrish, van het Office of Nuclear Energy, ziet onaangeboorde hulpbronnen. Hij ziet een renaissance. Het “Surplus Plutonium Utilization Program” belooft particuliere financiering en innovatie. Er werden vijf start-ups uitgekozen. Er wordt hen verteld dat dit het volgende niveau is.
Het is niet overtuigend. Het opslaan van plutonium is moeilijker dan het opslaan van uranium. Veel moeilijker. Daniel Speyer van NYU gelooft niet in de start-up-invalshoek. Hij betwijfelt of ze de middelen hebben voor beveiliging. Zelfs als je het plutonium er weer in mengt, is het scheiden ervan geen magie. Het is gewoon werk.
“Een eenvoudige atoombom is niet moeilijk om te maken.”
Hij waarschuwt dat als je kleine teams puur plutonium geeft, het triviaal wordt. Te triviaal.
De DOE beweert dat de ontvangers diepgaande technische kennis moeten aantonen. Ze hebben robuuste beveiliging nodig. Naleving van regelgeving.
Capitol Hill koopt het niet. Senatoren en vertegenwoordigers stuurden in september een brief. Edward Markey was erbij. De boodschap was scherp.
Het geven van voor wapens bruikbaar plutonium aan particuliere bedrijven verhoogt het proliferatierisico. Schurkenstaten zouden geïnteresseerd kunnen zijn. Terroristen zullen dat zeker doen.
Wie wil de hitte?
