Woorden zijn zelden statisch. Ze verschuiven. Ze strekken zich uit. Ze verdraaien nieuwe vormen die in een zin passen. Het geheim van die transformatie ligt in affixen. Dit zijn de grammaticale bouwstenen die aan een grondwoord, stam of zin zijn gekoppeld. Ze zetten een eenvoudig concept om in een afgeleid zelfstandig naamwoord, een werkwoord in de verleden tijd of een beschrijvend bijvoeglijk naamwoord.
Er zijn drie hoofdtypen affixen. Je gebruikt er waarschijnlijk elke dag twee zonder na te denken.
Voor- en achtervoegsels in het Engels
Een voorvoegsel wordt aan het begin van een woord toegevoegd. Het verandert de betekenis voordat de wortel zelfs maar begint. Denk aan verzenden. De wortel is mit. Voeg sub- toe en je krijgt een specifiek soort geven. Of niet bereid. Het voorvoegsel un- draait de betekenis van willen volledig om. Andere veel voorkomende voorbeelden zijn predetermine of rewrite.
Een achtervoegsel doet het tegenovergestelde. Het klikt op het einde van een woord. Dit verandert meestal de functie van het woord in een zin in plaats van de kernbetekenis ervan.
- Prachtig : het achtervoegsel -ful verandert een zelfstandig naamwoord in een bijvoeglijk naamwoord.
- Dependent : het achtervoegsel -ent creëert een descriptor van een werkwoord.
- Actie : het achtervoegsel -ion verandert een werkwoord in een zelfstandig naamwoord.
Engels leunt zwaar op deze twee. Ze zijn de belangrijkste hulpmiddelen voor inflectionele morfologie. Dit betekent dat ze ervoor zorgen dat een woord grammaticaal past. Kijk naar de verleden tijd vroeg. De -ed vertelt je dat de actie voorbij is. Vergelijk dat eens met katten. De -s maakt het meervoud. Of langer. De -er zorgt voor een vergelijking.
Tussenvoegsels: de middenweg
Hier wordt het lastig. Een tussenvoegsel wordt binnen een woord geplaatst. Het zit tussen het begin en het einde.
Engels heeft nul tussenvoegsels. Als je iemand hoort beweren dat ‘abso-blooming-lutely’ een echt tussenvoegsel is, maken ze een grapje. Engelssprekenden voegen geen klanken in het midden van grondwoorden in om hun grammatica of betekenis bij standaardgebruik te veranderen.
Andere talen wel.
Tagalog gebruikt regelmatig tussenvoegsels. Neem de wortel sulat, wat ‘een schrift’ betekent. Om het te veranderen in “dat wat geschreven is”, voegt u -in- in het midden in. Het resultaat is sinulat. De betekenis verschuift. De structuur verschuift. Het geluid verandert.
Dit patroon komt ook voor in de Indiaanse talen en het Grieks. Het is een geldige grammaticale strategie. Het is gewoon niet iets dat Engelssprekenden gebruiken.
Circumfixes: een tweedelige punch
Soms bestaat een affix niet uit één stuk. Het is twee. Een circumfix wikkelt zich rond een stamwoord. Het bestaat uit een voorvoegsel en een achtervoegsel die als één geheel samenwerken.
Neem het woord verlichten. De wortel is licht. Om er een werkwoord van te maken dat verhelderen of onderwijzen betekent, voeg je niet alleen en- of -en toe. Je voegt beide toe. En- gaat op de voorkant. -nl gaat op de achterkant. Ze functioneren als één grammaticaal blok. Verwijder een van beide, en het woord breekt of verandert van betekenis.
Waarom dit belangrijk is voor taalleerders
**soorten affixen begrijpen
