Als je het Solomon R. Guggenheim Museum in New York City binnenloopt, voelt het minder alsof je een galerij betreedt en meer als het stappen op een gigantische, witte glijbaan. Het gebouw zelf is het belangrijkste evenement. Het is een voorbeeld van organische architectuur ontworpen door Frank Lloyd Wright. De bouw vond plaats tussen 1956 en 1959.
De structuur wijkt radicaal af van het traditionele museumontwerp. Het spiraalt omhoog en naar buiten. De spoel is gemaakt van massief, onopgesmukt wit beton. Het lijkt op geen enkel ander gebouw in Manhattan.
De tentoonstellingsruimte is een zes verdiepingen hoge spiraalhelling. Het omcirkelt een open middenvolume. Bovenop zit een glazen koepel. Roestvrij staal ondersteunt het glas. Licht stroomt van bovenaf naar beneden.
Critici beweren vaak dat de architectuur het kunstwerk overtreft. Het is moeilijk om de ronding van de muren te negeren als je een schilderij probeert te bekijken. De ruimte staat bekend om zijn durf. Het staat minder bekend als een neutrale achtergrond.
Het museum herbergt de collectie moderne kunst van Solomon R. Guggenheim. Het bevat een uitgebreide collectie Europese schilderkunst uit de hele 20e eeuw. Het bevat ook Amerikaanse schilderkunst uit de tweede helft van de eeuw.
Bezoekers moeten beslissen wat belangrijker is. Het gebouw of de kunst? Je krijgt beide. De helling dwingt je om in een bepaald tempo te bewegen. Je kunt niet in bochten blijven hangen. Het pad is continu.
Sommige mensen houden van de ervaring. Ze vinden de spiraal hypnotiserend. Anderen haten het. Ze zeggen dat de schuine vloeren het moeilijk maken om kunstwerken goed in te kaderen. Het licht uit de koepel zorgt voor verblinding. Schaduwen verschuiven naarmate de zon beweegt.
Het ontwerp geeft prioriteit aan beweging. Het behandelt de kijker als reiziger. Je gaat altijd ergens heen. Er zijn geen statische kamers. Er is alleen de spoel.
Dit is geen museum voor stille contemplatie. Het is een museum voor spektakel. De witte betonnen rondingen domineren je gezichtsveld. De kunst moet concurreren met de architectuur.
Als u van plan bent om te bezoeken, neem dan een camera mee met een goede zoomlens. De groothoekopnamen leggen vooral het gebouw vast. De details van de schilderijen kunnen gemist worden als je te snel beweegt. Of te langzaam. De helling bepaalt uw snelheid.
De collectie is van wereldklasse. Maar de container is net zo belangrijk voor het verhaal. Wright wilde de doos breken. Hij slaagde. Of dat een goede zaak is voor kunstliefhebbers blijft een discussie.
Je vertrekt met wit stof op je schoenen en een gebogen lijn in je hoofd. De ervaring blijft hangen. Het gebouw herbergt niet alleen de kunst. Het bepaalt hoe je het ziet.
