Gelanceerd.
19 mei. Een Vega-C-raket steeg op vanuit Frans-Guyana. Het vervoerde meer dan alleen metaal en brandstof. De lading was de Zonnewind Magnetosphere Ionosphere Link Explorer – kortweg SMILE. Een gezamenlijke inspanning van de European Space Agency (ESA en de Chinese Academie van Wetenschappen). Hier is jaren van samenwerking aan vooraf gegaan. Nu bevindt het zich in een baan om de aarde.
Waarom hebben we het nodig?
Denk erover na om deze tekst te lezen. Als de aarde geen schild had, zou jij dat niet zijn. Wij hebben er een. Er ontstond een enorme beschermende barrière diep in de planeet. Het heeft de meest onstabiele buur van ons zonnestelsel er miljarden jaren van weerhouden ons bloot te leggen.
Zonder de magnetosfeer is de aarde slechts een bestraald gesteente. Onvruchtbaar. Levenloos.
We weten dat het schild werkt. We weten niet echt hoe het werkt.
Röntgenzicht.
Josef Aschbacher, directeur-generaal van ESA, zei dat we op het punt staan het ‘onzichtbare pantser’ van de aarde in actie te zien.
Dat klinkt dramatisch. Het is.
SMILE zal de eerste maand klimmen. Elf motoren branden om de juiste hoogte te bereiken. Een elliptische baan. Het loopt over de Noordpool en vervolgens over de Zuidpool. Een duizelingwekkende reis.
Echte gegevens beginnen in juli.
Dit is waar SMILE interessant wordt. Het is de eerste missie waarbij röntgenvisie wordt gebruikt om de magnetosfeer te bestuderen.
Bij eerdere missies werden andere methoden gebruikt. Niet deze. SMILE heeft vier tools. Twee ervan zijn camera’s. Men maakt UV-foto’s. De ander? Het ziet röntgenstralen.
Het noorder- en zuidlicht kunnen maximaal 45 uur onafgebroken worden vastgelegd.
Stel je voor dat je twee volle dagen naar een aurora kijkt zonder te stoppen. De UV-camera doet dit. Maar de röntgengegevens veranderen de context. Het laat zien hoe zonnewinden – en die explosieve ‘coronale massa-uitstotingen’ – ons feitelijk teisteren.
De zon stopt nooit. Het blaast ons voortdurend met wind. Dan niest het plasma. Enorme stukken ervan. SMILE houdt bij hoe het schild stand houdt. Of breekt. Of absorbeert.
Waarom dieper kijken?
Wij hebben modellen. Ze zijn fatsoenlijk. Ze houden onze satellieten het grootste deel van de tijd in leven. Ze houden astronauten relatief veilig.
Philippe Escoubet, de projectwetenschapper voor ESA’s SMILE-missie, zegt dat het bewijsmateriaal deze modellen zal verbeteren. Betere modellen betekenen veiliger ruimteschepen. Decennia in de toekomst.
Hij noemt het het begrijpen van ons zonnestelsel. Dat voelt als te kort doen. Het voelt alsof je naar je voordeur kijkt terwijl buiten een orkaan raast. Je wilt weten of de scharnieren vasthouden.
Het project duurt drie jaar. Wat dan?
De zon blijft branden. Het schild blijft buigen.
SMILE kijkt nu.
Wat missen we nog meer?
