Sinds 2023 zijn de zaken veranderd. Mijn school – de onvolmaakte plek waar ik graag bouwde – ging dicht. Ik pakte mijn spullen en verhuisde naar New Orleans. Nu ben ik daar afgestudeerd en volg ik overdag workshops creatief schrijven en geef ik ‘s avonds les aan eerstejaarsstudenten. Cobretti Williams, mijn voormalige fellowship-redacteur, heeft mij in deze richting geduwd. Het bleef hangen.
Reflecties over de voortgang zijn vervelend om te schrijven. Ik heb het drie keer geprobeerd. Alle drie waren rotzooi. Ik vloekte. Ik liep peinzend rond. Ik twijfelde aan mijn levenskeuzes. Waarom zei ik ja?
Dezelfde energie ging naar het ontwerpen van mijn nieuwe syllabus. De pijn van het maken van dat document dwong een pauze af. In plaats daarvan schreef ik mijn studenten een brief.
Dit is wat je moet weten: Schrijven is moeilijk. Iedereen heeft er een hekel aan. Ik doe het voortdurend, en ik heb er nog steeds vaak een hekel aan. Die wrijving is het punt.
Alles wat je wilt zit achter dingen die je weigert te doen.
Jij zit. Jij schrijft. De drang om te stoppen slaat in als een golf. Je negeert de stem die fluistert dat je het morgen moet doen. Jij blijft. Jij werkt. Dit negeert de comfortabele jij. Het vormt de jij die dingen gedaan krijgt. Hoe meer je eronder lijdt, hoe gemakkelijker het wordt.
Onze wereld verkoopt comfort als een recht. We worden boos als het leven moeilijk is. Schrijven weigert die luxe. Het vergt inspanning op een markt die gemak als koopwaar hanteert.
Studenten vertellen me dat ze niets te schrijven hebben. Dit is een mythe. Ze denken dat schrijven alleen maar het uittypen van gedachten is die al bestaan, volledig gevormd. Ze zijn nog niet klaar om te beginnen, omdat ze geloven dat de magie eerst in de hersenen plaatsvindt en vervolgens wordt getranscribeerd.
We zien voltooide romans. We zien de laatste bewerkingen. We zien Instagram-posts die alleen de bestemming tonen, nooit de vernielde autorit. We gaan ervan uit dat andere mensen het vanaf minuut één door hebben. Dat doen ze niet. Opstellen is het tegenovergestelde van weten. Het is gissen. Het maakt er een puinhoop van en maakt het af, zelfs als het er verschrikkelijk uitziet. Revisie leert je om twee versies tegelijk in je hoofd te houden. De rommelige en de potentiële. Duidelijkheid komt na de puinhoop, niet ervoor.
Feedback verandert ook dingen. Wanneer we ons werk beoordelen aan de hand van onze visie, verwoorden we wat we eigenlijk willen. Leraren en leerlingen struikelen over elkaar. Die onzekerheid is het werk. Door samenwerking groeien we allebei. Het maakt ons beter in het bouwen van wat we zoeken.
Het voelt vreemd om nu schrijfzorg te eisen. Scholen in New Orleans gebruiken stilletjes geheime AI om essays te beoordelen. Uit een onderzoek uit april 2025 bleek dat 84% van de middelbare scholieren generatieve AI gebruikte voor opdrachten.
Ik krijg de burn-out. De opluchting om een bot voor je te laten denken? Begrijpelijk. Het verzacht het geluid.
Maar kijk eens naar het lange spel. Wat verliezen we als we de wrijving overslaan? Wanneer we de ongemakkelijke feedbacklus vermijden? Wanneer revisie automatisch wordt uitgevoerd? Wij besteden de communicatie uit. Wij ruilen menselijke verbinding in voor snelheid. De kosten zijn te hoog voor tijdelijk comfort.
We hebben minder opdrachten nodig. Meer contact. Echte curricula ontworpen voor leraren die het werk daadwerkelijk lezen en de leerling achter de woorden kennen. Geen statistieken. Mensen.
Voelt de wereld zich anders dan toen ik opgroeide? Dat is zeker zo. Maar dit zijn geen nieuwe problemen. Zwarte vrouwelijke schrijvers hebben ons gewaarschuwd. Toni Morrison. Toni Cade Bambara. Audre Lorde. Juni Jordanië.
Morrison zag in 2004 een drietal politieke, zakelijke en militaire belangen de menselijke toekomst ondermijnen. Het nieuws liegt niet. Lorde bood de exitstrategie aan: creatief leven is overleven.
“Alleen op deze manier kunnen we overleven.”
Machines zullen proberen ons te automatiseren tot irrelevantie. Laat ze het proberen. We schrijven omdat het ons in leven houdt.
