Wat is erger dan een gigantische kakkerlak.
Misschien eentje die een pak draagt. En ademt urenlang onder water.
Het klinkt als slechte sciencefiction. Maar onderzoekers hebben ze daadwerkelijk gebouwd. Ze veranderden de sissende kakkerlakken uit Madagaskar in amfibische cyborgs. Het onderzoek verscheen zojuist in Nature Communications.
Deze insecten zijn geen natuurlijke zwemmers. Ze krijgen een duikuitrusting. Het ziet eruit als een omhulsel met zuurstofbuizen die aan hun borstspieren zijn bevestigd – eigenlijk de gaten die ze gebruiken om lucht in te ademen. De buizen werken als een regelaar. Zoals duikuitrusting, maar dan klein.
“We lieten het overleven… door het te transformeren in een amfibische cyberrobot.”
Het idee is eenvoudig. Terrestrische insecten haten water. Deze opstelling bedriegt hen. Nu kunnen ze opereren waar zuurstof schaars is of niet aanwezig is. Onder water leven ze.
Waarom kakkerlakken.
Omdat ze stoer zijn. Ze zijn groot: ongeveer 7,5 centimeter, of ongeveer je vingerlengte. En ze duren. Ze leven maximaal vijf jaar als je ze niet verplettert. De meeste andere insecten sterven veel te snel of breken te gemakkelijk.
Je zult er waarschijnlijk geen gebruiken om je aanrecht schoon te maken. Het echte doel zijn rampgebieden. Overstroomde ruïnes. Pijpleidingen waar mensen niet in kunnen komen. Plaatsen die nat, donker en vol vuil zijn.
Hirotaka Sato leidt het team van de Nanyang Technological University. Hij zegt dat wegen geblokkeerd raken na overstromingen. Toegangswegen verdwijnen. Een kleine robot heeft geen weg nodig. Het moet kruipen. En zwemmen.
Kan het een menselijke zoek- en reddingshond vervangen? Misschien niet vandaag. Maar het opent een rijstrook. Een amfibiebaan.
Sprinkhanen zouden later dezelfde behandeling kunnen krijgen. Kevers ook. Het platform is niet beperkt tot deze ene soort. Maar voorlopig is het van het sissende soort. Luid genoeg om boven de bubbels uit te komen.
Waar zullen ze nog meer naartoe zwemmen? We zullen het snel genoeg ontdekken
