Je verliest een uur. De zon gaat eerder onder. Het voelt oneerlijk.
De meeste Amerikanen houden van dat ene extra uur in november. Het is zoet, kort en wordt gevolgd door maanden van winterse somberheid. Maar de klokveranderingen zelf zijn een valstrik. Ze breken je lichaam. Ze verwarren je hersenen. Ze verwoesten je gezondheid.
Op dit moment heeft het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden een wetsvoorstel aangenomen om de zomertijd permanent te houden. Als het door de Senaat wordt gehaald, blijven we “naar voren gesprongen”. Geen verschuivingen meer. Gewoon eeuwige late nachten. En pikzwarte ochtenden midden in de winter.
Is dit goed voor ons?
De wetenschap zegt nee. Niet eens in de buurt.
Waarom permanente standaardtijd aansluit bij de biologie
Muhammad Rishi leidt het slaaplaboratorium voor kritieke zorg aan de Indiana University School of Medicine. Zijn standpunt is duidelijk. Permanente standaardtijd is de winnaar. Hij schreef het position paper uit 2024 voor de American Academy of Sleep Medicine ter ondersteuning ervan.
Waarom?
Omdat ons lichaam op licht draait. Met name ochtendlicht.
Denk aan drie klokken. Eén daarvan is zonne-energie. Dat is de opkomende en ondergaande zon op basis van de draaiing van de aarde. De tweede is biologisch. Je circadiane ritme. De derde is sociaal. De klok aan de muur.
We functioneren het beste als ze alle drie overeenkomen.
DST breekt ze.
Het dwingt de sociale klok een voorsprong te nemen op de zon. Een uur vooruit. Elke dag. Het hele jaar door als de wet wordt aangenomen. Hierdoor ontstaat een sociale jetlag. Je wordt wakker terwijl je lichaam denkt dat het nog donker is. Uw interne systeem krijgt geen zonsopgangsignaal om te resetten.
Je zou kunnen denken dat je je aanpast. Net als een jetlag verwacht je dat deze binnen een paar dagen voorbij is. Dat is niet het geval. Rishi zegt dat uit het bewijsmateriaal blijkt dat het lichaam zich nooit volledig aanpast aan deze kunstmatige verschuiving. Je bent permanent niet afgestemd op de lokale zonnetijd.
“Onze systemen werken het beste als we de zonneklok volgen”, zegt Rishi.
Die mismatch doet pijn. Studies koppelen sociale jetlag aan kortere slaap. Type 2-diabetes. Obesitas. Hart- en vaatziekten.
De verborgen gezondheidskosten van winterduisternis
Jamie Zeitzer, een neurobioloog bij Stanford’s Center for Sleep and Circadian Sciences, plaatst het risico in perspectief.
Voor één persoon is de risicoverhoging klein. Bijna verwaarloosbaar. Maar vermenigvuldigen we dat met 350 miljoen mensen die elk jaar in november een uur lichtsynchronisatie verliezen? Dat is het moment waarop de volksgezondheidscrisis begint.
Kijk naar het onderzoek uit 2019 in het Journal of Health Economics. Onderzoekers keken naar mensen in dezelfde tijdzone, maar op verschillende lengtegraden.
Iedereen gebruikte dezelfde wandklok. De zonneklok veranderde.
Mensen die verder naar het westen binnen hun tijdzone woonden, zagen latere zonsopgangen. Ze sliepen minder. Ze hadden meer hartziekten. Meer suikerziekte. Nog hogere percentages borstkanker. Hoe verder ze verwijderd waren van de zonnemiddag, hoe zieker ze werden.
Dit zijn geen tijdelijke blips. Het zijn de gevolgen van langdurige blootstelling aan circadiane verstoringen.
Is permanente zomertijd veiliger dan niets doen?
Sommige onderzoekers geven toe dat het huidige systeem met twee schakelaars de slechtste optie is. De chaos van het tweemaal per jaar verzetten van de klok veroorzaakt acute gezondheidspieken. Vanuit een puur biologisch ritme-oogpunt lijkt permanente zomertijd ‘minder slecht’ dan de schakelaar.
Dat is het niet.
Beide systemen creëren een kloof tussen sociale tijd en zonnetijd. Die kloof is gevaarlijk.
Denk eens aan de kinderen van Rishi in Indianapolis. Onder permanente zomertijd valt de winterzonsopgang daar na 9.00 uur. De school begint om 7.15 uur.
Ze zitten twee uur in de klas in het donker voordat de zon überhaupt opkomt. Hun lichamen hebben geen signaal dat de dag is begonnen. Zeitzer merkt op dat deze nuance van belang is. De wetenschap wijst één kant op, maar menselijk gedrag voegt lagen toe.
“Ik zou graag meer onderzoek zien”, zegt Zeitzer. “Inzicht in de algemene gezondheids- en gedragseffecten.”
De Kamer wil een oplossing. De Senaat moet beslissen.
Tot die tijd blijven we in verwarring. Wij jagen de zon na die er niet is. We worden wakker in het donker, in de hoop dat onze interne klok onthoudt welke dag het is.
Maakt het echt uit of de klok 7 uur ‘s morgens zegt, terwijl het raam 18.00 uur zegt?
Dat doet het. Je lichaam kent het verschil. Dat doe je gewoon niet.
