Colossal Biosciences toonde zojuist hun ‘kunstmatige ei’. Ze zeggen dat het ons een stap dichter brengt bij het terugbrengen van de dodo. Of de moa. Weet je. De uitgestorven vogels zijn we kwijtgeraakt omdat mensen slecht zijn in het in stand houden van dingen.
Wetenschappers geloven er niet in. In ieder geval niet de hype.
Victoria Herridge, een evolutiebioloog van de Universiteit van Sheffield, zei het botweg. “Niets zal ooit een mammoet terugbrengen; niets zal ooit de dodo terugbrengen.” Extinction is geen laadscherm. Het is voorbij. Voor altijd.
Siliconen, geen schaal
De technologie zelf? Technisch gezien is het best netjes. Colossal bouwde een semi-permeabel siliconenmembraan. Het zit in een stijve zeshoekige cup. Het geheel houdt vocht binnen en zuurstof stroomt. Geen schaal nodig.
Vogels kunnen de ‘leen een baarmoeder’-methode niet gebruiken die zoogdieren gebruiken voor experimenten met het uitsterven van uitsterven. Ze hebben een ei nodig. Dit is dus een oplossing. Colossal beweert dat het voor elke eigrootte werkt. Kolibrie tot gigantische moa. Ze zeggen dat ze met dit systeem zesentwintig kippen hebben uitgebroed.
Het bedrijf zegt dat de kuikens ‘gezond’ waren.
Dat is alles. Dat is alles wat we hebben. Geen peer-reviewed artikelen. Er zijn geen gegevens over het aantal mislukte eieren. Geen gezondheidsrapporten over de lange termijn van die kippen. Toen hem om details werd gevraagd, werd Colossal stil. Ze hebben geen datasets vrijgegeven. Onafhankelijke wetenschappers hebben niet eens naar de methodologie gekeken.
Als het uitkomstpercentage van Colossal feitelijk hoger is dan dat van de natuur, dan kan het nuttig zijn. Voor behoud.
Een afleiding of een hulpmiddel?
Mike McGrew uit Edinburgh denkt dat de lage succespercentages van eerdere kunstmatige granaten het knelpunt vormen. Als deze technologie dat oplost, helpt het misschien emoes te redden. Of eenden. Of de kea, een bedreigde Nieuw-Zeelandse papegaai. Nic Rawlence suggereert een enorme focus op het kweken van levende soorten. Zoals de Kea. Dat lijkt een beter gebruik van de tijd dan het achtervolgen van geesten.
Dan is er de olifant in de kamer. Goed. De kip in de schaal.
Chris Elphick, hoogleraar ornithologie, kijkt hiernaar en ziet veel problemen voor weinig winst. Zijn mening? Colossal is waarschijnlijk bezig met het openbreken van echte eieren en giet ze in hun mooie plastic bekers. Als je het embryo al in het echte ei hebt, waarom zou je het dan overbrengen? Het voegt stappen toe. Het voegt kosten toe.
Michael Parr van de American Bird Conservancy wijst erop dat fokken in gevangenschap prima werkt voor soorten als de ‘Akikiki’ uit Hawaï. We verhogen het aantal. We hebben geen hightech eiervervanger nodig.
Wat kapot gaat is niet de fokkerij. Het is wat er daarna gebeurt.
Als je ze in het wild vrijlaat, is het wild er niet meer.
Waarom ze uitstierven
Dit is waar experts steeds op terugkomen. Habitatvernietiging doodde deze dieren. Door ze in een laboratoriumei te stoppen, wordt het bos niet teruggezet.
Chris Elphick stelt een vraag die we allemaal zouden moeten stellen. Waar ga je ze neerzetten zodra ze uitkomen? De moa verdween niet voor niets. De mens heeft de omgeving veranderd. De vogel terugbrengen zonder het huis terug te brengen is een zinloze exercitie.
Herridge heeft om deze reden een hekel aan de term ‘de-extinctie’. Dit zijn geen verloren vrienden die thuiskomen. Het zijn synthetische biologie-experimenten. Het zijn nieuwe organismen. Colossal geeft dit zelf toe. Hun hoofd wetenschap, Beth Shapiro, zei dat de verschrikkelijke wolvenpups eigenlijk gewoon grijze wolven waren met een paar genetische aanpassingen. Twintig bewerkingen. Niet 100 procent identiek.
Wij creëren iets nieuws. Het een ‘oud’ dier noemen is een merkkeuze.
Dromen versus doen
Deze technologie laat ons dagdromen. We stellen ons kuddes mammoeten of zwermen dodo’s voor. Het voelt filmisch. Maar het negeert het echte probleem.
Olifanten hebben nu bescherming nodig. Vandaag. Op een opwarmende, drukke planeet. Het synthetische ei lost de ineenstorting van de biodiversiteit niet op. Het houdt niet op met stroperij. Het corrigeert het klimaat niet.
Herridge zegt dat het werk geen enkele onderliggende problemen aanpakt waarmee wilde plekken vandaag de dag worden geconfronteerd.
Het is maar een spiegel. Een glanzende, dure die ons laat zien wat we graag hadden bespaard, in plaats van wat we nog op tijd moeten repareren.
