Pamiętasz powiedzenie „Bądź złoty, Ponyboy, bądź złoty”? Uderza prosto w serce. Ona ma znaczenie.
Teraz wypróbuj tę wersję: „Bądź dobry i wyjątkowy, Ponyboy”.
Nudny. Pusty. Zło. Większość nauczycieli języka angielskiego nazwie drugie zdanie brzydkim. Okrada duszę z arcydzieła SE. Hinton. I dokładnie tak się dzieje, gdy nauczyciele wykorzystują sztuczną inteligencję, aby ułatwiać teksty uczniom mającym trudności z nauką. Zamiast pomagać uczniom w dotarciu do złożonej literatury, upraszczamy ją. Poświęcamy głębię na rzecz wygody. A uczniowie tracą tę samą jakość, która sprawia, że warto czytać.
Problem z koncepcją czytania według poziomu
Pomysł, że dzieci powinny czytać jedynie na „poziomie nauczania”, istnieje od czasów kolonialnych. Timothy Shanahan szczegółowo omawia ten temat w swojej pracy Reading by Level: Living by Level. Twierdzi, że podobnie jak Natalie Wexler w The Knowledge Gap, praktyka ta ogranicza rozwój poznawczy.
Logika wydawała się wtedy prosta. Jeśli siódmoklasista czyta na poziomie trzeciej klasy, daj mu książki dla trzeciej klasy. Programy takie jak Fountas & Pinnell czy Accelerated Reader ugruntowały to podejście w szkołach. Rozprzestrzeniła się z programów pomocniczych w szkołach podstawowych na regularne klasy w szkołach średnich. Założenie było takie: jest bezpiecznie. Trzymaj uczniów w ich strefie komfortu.
Dziesięciolecia badań, szczególnie w nauce czytania, pokazują, że jest to błędne. Strefy komfortu nie rozwijają mózgu. Twórz złożone teksty. Ale tylko pod warunkiem wykwalifikowanego nauczania. Uczniowie muszą podzielić tekst na części. Wsparcie w nauce słownictwa. Dyskusja. Gromadzenie wiedzy ogólnej. Potrzebują nauczyciela, który poprowadzi ich przez gęstość materiału, a nie robota, który uprości go do bezosobowości.
Dlaczego nauczyciele sięgają po narzędzia AI, takie jak Diffit
Dwa lata temu moja szkoła w New Jersey całkowicie przeszła na nowy program nauczania. Trudne teksty dostosowane do poziomu klasy. Reakcja była natychmiastowa.
„To zbyt trudne” – stwierdzili nauczyciele. „Nasi uczniowie z dysleksją i ADHD nie poradzą sobie z Szekspirem ani „Zaciszem na froncie zachodnim”.
Słyszałam to od nauczycieli ósmych klas, którzy obawiali się, że ich uczniowie z głównego nurtu nie poradzą sobie z antywojenną klasyczną powieścią Remarque’a. W tym momencie do gry wszedł Diffit.
Diffit reklamuje się jako narzędzie AI do tworzenia „idealnie dopasowanych” materiałów edukacyjnych. Zasadniczo upraszcza tekst. Polecił ją szanowany konsultant ds. trudności w uczeniu się (LDTC) w mojej okolicy. Poleciła mi przepuścić przez to narzędzie nowe rozdziały, aby stworzyć podsumowanie na poziomie trzeciej klasy dla uczniów ze specjalnymi potrzebami.
zawahałem się. Znałem te badania. Ale ona była weteranem edukacji. Lepiej niż ja rozumiała cechy dzieci niepełnosprawnych. Więc jej zaufałem. Użyłem narzędzia. Dałem uczniowi z dysleksją i ADHD łatwe wyjście.
To był błąd.
Co się stanie, gdy usuniesz walkę z materiału
Wyniki były mizerne. Uczeń czekał na odpowiedzi. Wykazał zerowe zainteresowanie. Nie pamiętałem materiału pomiędzy zajęciami. Jego nauczyciel edukacji specjalnej nie zauważył żadnej poprawy w uczestnictwie w zajęciach.
Dlaczego? Ponieważ nauka wymaga intensywnej aktywności umysłowej. Kiedy usuwasz obciążenie poznawcze, usuwasz uczenie się.
Zmieniłem taktykę. Wróciłem do oryginalnego tekstu. Tworzyliśmy mapy postaci. Omawialiśmy tematy. Uczyliśmy się słownictwa. Stosował praktykę interwałowego wyszukiwania informacji w celu utrwalenia wiedzy w pamięci długotrwałej.
Zmiana była natychmiastowa.
Nasze dyskusje na temat kontuzji Paula Bäumera stały się bardziej szczegółowe. Uczeń ten, przez wielu spisany na straty, zaczął brać udział w dyskusjach z rówieśnikami w klasie ogólnej. Trzy lata później ci sami sceptyczni nauczyciele uznali „Cicho na froncie zachodnim” za ulubioną książkę uczniów. Dlaczego? Ponieważ nastolatki pragną dojrzałości. Chcą prawdziwych tematów. Nie chcą rozwodnionych CV. Potrzebują dostępu.
Jak używać sztucznej inteligencji do wspierania, a nie upraszczania
Problem nie dotyczy narzędzia AI. Problemem jest to, jak z tego korzystamy. Sztuczna inteligencja to potężne narzędzie. Może być Mefistofelesem naszego Fausta: pożytecznym sługą lub niebezpiecznym panem. Powinniśmy unikać tej drugiej opcji.
Nie pozwól, aby sztuczna inteligencja zastąpiła myślenie uczniów. Niech go wspiera. Oto jak odpowiedzialnie korzystać z narzędzi takich jak Diffit:
- Zidentyfikuj punkty tarcia: Poproś sztuczną inteligencję o podkreślenie złożonych lub gęstych fragmentów składniowo. Używaj ich do ukierunkowanej nauki słownictwa i składni.
- Dzień tekst, ale go nie zmieniaj: Użyj sztucznej inteligencji, aby podzielić tekst na łatwe do zrozumienia frazy. Zaznacz pauzę, używając ukośników
/. Rozwija to płynność czytania bez zmiany znaczenia. - Wybierz materiał zapewniający płynność: Poproś sztuczną inteligencję o podkreślenie fragmentów odpowiednich do ćwiczenia wielokrotnego czytania.
- Zademonstruj swój proces myślenia: Masz problemy z werbalizacją procesu myślenia? Poproś sztuczną inteligencję o stworzenie skryptu symulującego sposób, w jaki ekspert czyta tekst.
- Twórz banki słów: Generuj listy umożliwiające dogłębną naukę morfologiczną. Analizuj konotacje. Poznaj korzenie słów.
„Sukces ucznia w pracy ze złożonym tekstem… jest częścią szerszej dyskusji na temat jakości narzędzi technologicznych, których używamy.”
Równość oznacza dostępność. Nie oznacza to jednak obniżenia poprzeczki. Oznacza to wzbudzenie ucznia. Daj każdemu dziecku szansę na zapoznanie się z klasyką literatury. Nie dawaj komuś pełnego doświadczenia, a innym automatycznego CV.
AI wspiera tworzenie. AI wspiera dostęp. Nigdy nie powinno zastępować samego dzieła.
