Het begon in New York.
De Carnegie Foundation for the Advancement of Teaching (CFAT) werd opgericht in 1905. Andrew Carnegie stopte $10 miljoen in het project. Het oorspronkelijke doel was simpel: pensioenen verstrekken aan gepensioneerde docenten.
Een jaar later werd de reikwijdte uitgebreid.
In 1906 breidde de organisatie haar missie uit. Onderwijshervormingen kwamen op de lijst. De naam veranderde om dit bredere mandaat weer te geven. CFAT was gearriveerd.
In de jaren dertig draaide de stichting niet langer alleen om geld voor gepensioneerde hoogleraren. Het was bepalend voor de manier waarop studenten werden gemeten. Het decennium markeerde het begin van gestandaardiseerd testleiderschap. Deze invloed strekte zich uit over alle onderwijsniveaus.
Het Graduate Record Examination (GRE) is een goed voorbeeld.
CFAT hielp al in 1937 bij de ontwikkeling van de GRE. De test was bedoeld voor toelating tot graduate en professionele scholen. Het werd een basisvoorwaarde voor toegang tot het hoger onderwijs.
De jaren vijftig brachten een verandering in de visie.
Halverwege de jaren vijftig bundelde CFAT zijn hervormingsinspanningen. Gelijke onderwijskansen werden net zo belangrijk als kwaliteit. De stichting begon invloedrijke rapporten te publiceren. Deze documenten behandelden zware kwesties.
De jaren zestig en zeventig brachten een golf van analyses voort.
Onderwerpen varieerden van onrust op de campus tot sociale rechtvaardigheid. De toegankelijkheid werd onder de loep genomen. De structuur van de financiën van het hoger onderwijs kwam onder de loep. Er werd gedebatteerd over de federale financieringsrollen. Het voorbereiden van studenten op een baan na hun afstuderen werd een belangrijk aandachtspunt.
De kwaliteit van het onderwijs werd de crisis van eind jaren zeventig.
De wijdverbreide bezorgdheid eiste actie. CFAT reageerde met gerichte rapporten.
- 1983: Kwaliteit voortgezet onderwijs.
- 1987: Standaarden voor niet-gegradueerd onderwijs.
- 1990: Het conflict tussen onderzoeksverplichtingen en onderwijstaken voor universitaire docenten.
Ook de geografie veranderde.
De stichting verhuisde begin jaren tachtig naar Princeton, New Jersey. Vervolgens verhuisde het in 1997 opnieuw. Dit keer naar Stanford, Californië.
De erfenis blijft.
CFAT evolueerde van een pensioenfonds naar een beleidskrachtcentrale. Het vormde het testen. Het stelde de billijkheid in vraag. Het eiste beter onderwijs. De geschiedenis van de stichting is een kaart van de Amerikaanse onderwijsprioriteiten van de afgelopen eeuw.
Waar zal het volgende rapport zich op richten?
