Het vinden van een verhaal van qntm is zelden een ongeluk. Je struikelt over een link, klikt, en plotseling zit je diep in een nachtmerrie van 40 hoofdstukken over verstoorde magische systemen of sociale-mediaplatforms in parallelle universums. De auteur – die overdag als softwareontwikkelaar Sam Hughes werkt – schrijft als iemand die een fascinerende, enigszins griezelige hoek van het vroege internet heeft ontdekt. Je vindt het niet. Het vindt jou.
Zijn nieuwste boek, There Is No Antimemetics Division (2025), neemt de lezer mee naar het heden. Een overheidsinstantie bestrijdt krachten die het vergeten bewapenen. Hoe vecht je tegen een vijand die je je niet meer kunt herinneren? Hoe vertrouw je teamgenoten die tussen ademhalingen uit je gedachten verdwijnen?
“Dit is een verhaal over wat er gebeurt als iemand je feilbare geheugen tegen je gebruikt.”
qntm beschrijft het als sci-fi-horror. Het beweegt snel. Het is bedoeld om je hersenen te laten smelten.
De besmetting van het vergeten
We weten wat een meme is. Een pakkend idee. Iets dat zich verspreidt.
Politiek is een meme. Religie is een meme. Sommigen vangen snel en cirkelen de wereld rond. Anderen verdwijnen.
Antimemes zijn het tegenovergestelde. Ze weigeren zich te verspreiden. Misschien omdat ze complex zijn. Misschien taboe. Misschien een geheim dat je wilt bewaren, zelfs voor jezelf.
Maar in de fictie van qntm is een antimeme niet alleen moeilijk uit te leggen. Het is onmogelijk om vast te houden. Stel je voor dat je vlak naast een persoon staat en dan tegen een paal aanloopt omdat je hem of haar niet kunt waarnemen. Jij struikelt. Jij valt. Als je opstaat, herinner je je niet dat je gevallen bent. Je herinnert je de paal niet.
De geest beschermt je door het bewijsmateriaal te verwijderen.
De Divisie Antimemetica bestudeert dit ecosysteem. Het varieert van alledaags tot kosmisch angstaanjagend. Neem de U-2256. Degenen die heel langzaam lopen. Kilometerslange reuzen schrijden over de Stille Oceaan.
Je kunt ze niet zien. Tenzij je een specifiek hallucinogeen gebruikt. Zelfs dan alleen van een afstandje. Ze zijn er, massaal en langzaam, en je hersenen weigeren ze eenvoudigweg te registreren.
Debuggen van de werkelijkheid
qntm denkt als een codeur. Softwareontwikkeling gaat over randgevallen. Je voert stresstests uit tot ze kapot gaan en repareert ze vervolgens.
Sciencefiction is hetzelfde, alleen met hogere inzetten.
Geef de wereld een nieuwe regel. Zeg: “Geesten bestaan echt en opereren volgens de wetten van de natuurkunde.” Voer vervolgens de simulatie uit. Hoe past de samenleving zich aan? Hoe verandert de geschiedenis met terugwerkende kracht om deze geesten te laten bestaan? Als een miljard mensen tegelijkertijd met deze regel omgaan, wat is er dan kapot?
Als het ‘wat als’ solide is, schrijft het verhaal zichzelf. Lezers die denken als wetenschappers of ingenieurs herkennen de logica. Ze voelen zich beloond als de personages de juiste, berekende bewegingen maken.
Wanneer ideeën elkaar opeten
Is het boek echt? Nee. Is het angst?
De eerste helft gaat over de erosie van kritische vermogens. Geestesziekte. Alzheimer. De horror is niet het monster. Het is het besef dat je eigen geest je verraadt. Je kunt systemen bouwen om te helpen. Gebruiken. Herinneringen. Maar uiteindelijk heb je externe hulp nodig. Er is geen solo-exit.
De tweede helft pakt politieke onwetendheid aan. Slechte ideeën woekeren in het donker.
Hier is het probleem: in het verhaal duelleren ideeën in een abstracte ruimte. In werkelijkheid hebben ideeën lichamen nodig. Acties. qntm geeft toe dat hij geen woorden heeft voor de oplossing.
Dystopieën zijn gemakkelijk te schrijven. Een ontsnappingsroute schrijven? Bijna onmogelijk. Hoe bestrijd je een giftig idee zonder het tegengif te kennen? Dat doet hij niet.
Schrijven in het openbaar
Dit verhaal begon op de SCP Foundation, een wiki voor fictieve paranormale items die worden bestudeerd zoals laboratoriummonsters. Door online werk te serialiseren ontstaat er een feedbacklus die anders is dan bij traditionele uitgeverijen.
Plaats een hoofdstuk. Ontvang direct commentaar. Lezers ontdekken plotgaten, vangen typefouten op en theoretiseren eindes. Het dwingt tot een zorgvuldige planning voorwaarts. Het voelt als een gezamenlijke storytelling, rauw en direct.
Maar nu doet qntm iets anders. Zijn volgende boek zal offline worden geschreven.
Geen opmerkingen. Geen live publiek. Geen experimentele gegevens over wat werkt.
Gewoon een redacteur. Een agent. Een gezondheidscheck.
Hij vertrouwt ze. Maar vertrouwen op de leegte?
Wie weet.
