We denken dat we Alan Turing kennen. Hij is de vader van de computer. De codebreker die Enigma heeft gebroken. De tragische figuur die in een met cyanide geregen appel beet. Het is een overzichtelijk verhaal. Een steriele. De geschiedenis houdt van een tweedimensionale held.
“We hebben een versie van Turing gedestilleerd die tweedimensionaal is… sociaal onbewust, volledig bezig met logica… en behoorlijk geïsoleerd”, merkt Sarah Dillon van Cambridge op.
Dit beeld klopt niet.
Recent archiefonderzoek vernietigt het stereotype van de ‘koude logicamachine’. Het bewijs? Een handgeschreven concept van zes pagina’s met de titel Pryce’s Buoy. Geschreven door Turing zelf. Het is speels. Brutaal. Expliciet.
Hoe Pryce’s boei het verhaal van Alan Turing verandert
Sarah Dillon, een literatuurprofessor, besteedde tijd aan het transcriberen van deze obscure tekst. Ze publiceerde haar bevindingen in The Review of English Studies. Het resultaat is verrassend.
Turing was niet alleen maar met cijfers bezig. Hij schreef fictie over verlangen.
Pryce’s Buoy dateert waarschijnlijk uit eind 1952. Of begin 1953. Dat is kort nadat Turing werd veroordeeld wegens “grove onfatsoenlijkheid” wegens seks met een andere man. Het verhaal weerspiegelt die arrestatie in het echte leven.
De plot bevat twee mannen:
– Ron Miller, een man uit de arbeidersklasse.
– Alec Pryce, een wetenschapper (duidelijk een vervanger voor Turing).
Ze ontmoeten elkaar in een park vlak bij Kerstmis.
Geen praten. Gewoon kijken.
Pryce beoordeelt Miller. “Geen echte schoonheid”, denkt hij. ‘Maar [hij] had een zekere aantrekkingskracht.’ Miller maakt zich zorgen over de heimelijke blikken van Pryce. Is het een blik? Of gewoon verlegenheid?
Turing weet de spanning perfect te vangen. Het naar binnen leunen. Het terugtrekken. De onzekerheid van “lees ik dit verkeerd?” Het is menselijk. Het is rommelig.
En dan… houdt het op.
Op pagina zes wordt halverwege de zin afgebroken: ‘Ron zou dat niet doen.’
Dat is alles. Het ontwerp eindigt daar. Hebben ze aangesloten? Heeft Miller hem afgewezen? Wij weten het niet. Sommige geleerden vermoeden dat de moeder van Turing de rest heeft vernietigd om zijn reputatie te beschermen. Misschien heeft ze het einde gecensureerd. Het maakt niet uit. De frustratie blijft.
Wie heeft het creatieve schrijven van Alan Turing beïnvloed?
Het verhaal is niet alleen persoonlijk. Het is literair.
Turing werkte niet in een vacuüm. Hij werd sterk beïnvloed door Angus Wilson. Wilson was ook een codebreker. De twee kruisten elkaar na de oorlog op King’s College Cambridge.
In juli 1952 publiceerde Wilson Hemlock and After. Een baanbrekende homoroman.
Turing’s conceptkopieën Wilson. Niet op een kwaadaardige manier. Maar expliciet.
- Hij repliceert de plotvolgorde.
- Hij gebruikt soortgelijke zinnen en dictie.
- Hij gebruikt Wilsons narratieve techniek van verschuivende focus.
Dillon noemt dit ‘steigers’.
“Als je creatief begint te schrijven, kopieer je wat je inspireert… omdat creatief schrijven eng is.”
Turing was aan het experimenteren. Een nieuwe stem proberen. Wilsons structuur gebruiken om iets van zichzelf te bouwen.
Waarom dit verloren manuscript ertoe doet
Turing stierf op 41-jarige leeftijd. Een maand nadat hij voor zijn misdaad met chemische castratie was begonnen.
Pryce’s Buoy laat ons een man zien die het nog steeds aan het uitzoeken is. Hij was nog niet klaar. Hij was niet alleen een statistiek. De literatuur gaf hem een ontlastklep. Een manier om creatief te zijn. Speels zijn. Om te bestaan buiten het binaire systeem van goede en foute logica.
Hij wilde schrijven. Hij wilde verbinding maken. De wereld liet hem dat niet toe.
Maar zes pagina’s lang… deed hij dat wel.
Wat zou er gebeurd zijn als hij het verhaal had afgemaakt?
